Čedomil VeljačićBudizam*Čedomil Veljačić (Zagreb, 18.6. 1915 - Kalifornija, 28.12. 1997.) je jedan od najznačajnijih predstavnika jugoslovenskog budizma u drugoj polovini 20. veka. Rođen je 1915. godine u Zagrebu, gde 1939. godine završava Filozofski fakultet.*„Budizam“ Čedomila Veljačića, hrvatskog filozofa i indologa, je kultno delo koje pruža sveobuhvatan uvod u budističku filozofiju i praksu. Veljačić naglašava etiku saosećanja i nepristrasnosti, nudeći budizam kao put ka smislu i slobodi. Veljačić počinje istorijskim pregledom života Sidarte Gautame, Bude, i pojave budizma u 6. veku pre nove ere u Indiji. On objašnjava fundamentalne koncepte: četiri plemenite istine (patnja, uzrok patnje, prestanak patnje, put do prestanka), osmostruki put kao praktični vodič ka oslobođenju i nirvanu kao krajnji cilj – stanje oslobođenja iz ciklusa ponovnog rođenja (samsara). Naglašava anattu (nepostojanje trajnog ja) i karmu kao ključne ideje. Knjiga analizira razvoj budizma kroz škole kao što su Teravada, Mahajana i Zen, istražujući njihove filozofske i praktične razlike. Veljačić takođe povezuje budizam sa drugim filozofskim sistemima, kao što je zapadna egzistencijalistička misao, ističući njegovu univerzalnost. Bavi se i praksama meditacije (vipasana, samata) i njihovom ulogom u postizanju unutrašnjeg mira. Delo se oslanja na autorovo duboko poznavanje istočnih tradicija i njegov akademski pristup, čineći budizam pristupačnim zapadnom čitaocu.

Budizam

Čedomil Veljačić
Budizam
*
Čedomil Veljačić (Zagreb, 18.6. 1915 - Kalifornija, 28.12. 1997.) je jedan od najznačajnijih predstavnika jugoslovenskog budizma u drugoj polovini 20. veka. Rođen je 1915. godine u Zagrebu, gde 1939. godine završava Filozofski fakultet.
*
„Budizam“ Čedomila Veljačića, hrvatskog filozofa i indologa, je kultno delo koje pruža sveobuhvatan uvod u budističku filozofiju i praksu. Veljačić naglašava etiku saosećanja i nepristrasnosti, nudeći budizam kao put ka smislu i slobodi.

Veljačić počinje istorijskim pregledom života Sidarte Gautame, Bude, i pojave budizma u 6. veku pre nove ere u Indiji. On objašnjava fundamentalne koncepte: četiri plemenite istine (patnja, uzrok patnje, prestanak patnje, put do prestanka), osmostruki put kao praktični vodič ka oslobođenju i nirvanu kao krajnji cilj – stanje oslobođenja iz ciklusa ponovnog rođenja (samsara). Naglašava anattu (nepostojanje trajnog ja) i karmu kao ključne ideje.

Knjiga analizira razvoj budizma kroz škole kao što su Teravada, Mahajana i Zen, istražujući njihove filozofske i praktične razlike. Veljačić takođe povezuje budizam sa drugim filozofskim sistemima, kao što je zapadna egzistencijalistička misao, ističući njegovu univerzalnost. Bavi se i praksama meditacije (vipasana, samata) i njihovom ulogom u postizanju unutrašnjeg mira.

Delo se oslanja na autorovo duboko poznavanje istočnih tradicija i njegov akademski pristup, čineći budizam pristupačnim zapadnom čitaocu.


Oleg MandićLeksikon judaizma i hrišćanstvaLeksikon judaizma i kršćanstva*Ova knjiga nema borbenu antireligioznu tendenciju, što nije isto s tendencijom antireligioznosti. Mjerilo za ovu knjigu bila su židovska i kršćanska vjerovanja, odnosno promjene kojima su ona bila podvrgnuta, činioci koji su izazvali njihov postanak, kao i njiovi izvori.*Oleg Mandić (Trst, 1906. – Zagreb, 1979.) bio je hrvatski istoričar, pravno istorijski naučnik, sociolog i politički aktivista.

Leksikon judaizma i hriscanstva

Oleg Mandić
Leksikon judaizma i hrišćanstva
Leksikon judaizma i kršćanstva
*
Ova knjiga nema borbenu antireligioznu tendenciju, što nije isto s tendencijom antireligioznosti. Mjerilo za ovu knjigu bila su židovska i kršćanska vjerovanja, odnosno promjene kojima su ona bila podvrgnuta, činioci koji su izazvali njihov postanak, kao i njiovi izvori.
*
Oleg Mandić (Trst, 1906. – Zagreb, 1979.) bio je hrvatski istoričar, pravno istorijski naučnik, sociolog i politički aktivista.


Oleg Mandić
Leksikon judaizma i hrišćanstva
Leksikon judaizma i kršćanstva

Leksikon judaizma i hrišćanstva

Sinagoge i jevrejsko nasleđe u Jugoistočnoj EvropiMeđunarodni naučni zbornikUrednik	Rastislav Stojsavljevic*Naslov: Sinagoge i jevrejsko nasleđe u jugoistočnoj Evropi : međunarodni naučni zbornik / [glavni i odgovorni urednik Rastislav Stojsavljević] = Synagogues and Jewish heritage in Southeastern Europe : international scientific proceedings / [editor-in-chief Rastislav Stojsavljević]Uporedni naslov: Synagogues and Jewish heritage in Southeastern EuropeVrsta građe: zbornik radova na konferencijiJezik: srpski, engleskiGodina: 2021Izdavanje i proizvodnja: Novi Sad : Arhiv Vojvodine, 2021 (Beograd : Službeni glasnik)Fizički opis: 525 str. : ilustr. ; 24 cm*REČ UREDNIŠTVADragi čitaoci, pred vama je Zbornik naučnih radova sa tematikom sinagoga i drugih jevrejskih verskih objekata na prostoru Jugoistočne Evrope. Ideja uredništa je bila da prikupi relevantne i renomirane istraživače iz pomenute oblasti i doprinese boljem razumevanju jevrejske kulture i tradicije na ovim prostorima.Broj sinagoga u Jugoistočnoj Evropi bio je značajan do druge polovine XX veka. Tada, najviše pod uticajem komunističkih režima, u Jugoslaviji, Mađarskoj i Bugarskoj, sinagoge su polako gubile svoj značaj. Objekti jevrejskog kulturnog nasleđa, nezaštićeni od strane država, nisu održavani. Neki su srušeni, nekima je promenjena namena pa su pretvarani u magacine, stočne objekte, domove kulture i slično.Mali broj postojećih sinagoga su svedoci vremena većeg broja jevrejskog naroda na prostoru Jugoistočne Evrope i njihovog uticaja na tadašnje društvo. Najveći broj sinagoga na ovom prostoru je izgrađivan krajem XIX veka i u prvim decenijama XX veka. Jačanje cionističkog pokreta u Velikoj Britaniji i kontinentalnom delu Evrope uticao je da veliki broj država dozvoli jevrejskom narodu slobodno ispovedanje vere i gradnju svojih hramova. Drugi svetski rat je to prekinuo. Sinagoge i ostali verski objekti su rušeni, a jevrejsko stanovništvo u Holokaustu gotovo dovedeno do istrebljenja.Današnje sinagoge predstavljaju trag u vremenu koji zbog pijeteta prema mnogostradalnom jevrejskom narodu bi trebalo očuvati, dok na srušene sinagoge i druge verske objekte ostaje sećanje i nezaborav.*Sadržaj: Vojvodina, Mađarska, Kruševac, Novi Sad, Bačka Palanka, Novi Sad, Subotica, Zagreb, Sombor, Sarajevo, Zrenjanin;

Sinagoge u jugoistocnoj Evropi

Sinagoge i jevrejsko nasleđe u Jugoistočnoj Evropi
Međunarodni naučni zbornik
Urednik	Rastislav Stojsavljevic
*
Naslov: Sinagoge i jevrejsko nasleđe u jugoistočnoj Evropi : međunarodni naučni zbornik / [glavni i odgovorni urednik Rastislav Stojsavljević] = Synagogues and Jewish heritage in Southeastern Europe : international scientific proceedings / [editor-in-chief Rastislav Stojsavljević]
Uporedni naslov: Synagogues and Jewish heritage in Southeastern Europe
Vrsta građe: zbornik radova na konferenciji
Jezik: srpski, engleski
Godina: 2021
Izdavanje i proizvodnja: Novi Sad : Arhiv Vojvodine, 2021 (Beograd : Službeni glasnik)
Fizički opis: 525 str. : ilustr. ; 24 cm
*
REČ UREDNIŠTVA
Dragi čitaoci, pred vama je Zbornik naučnih radova sa tematikom sinagoga i drugih jevrejskih verskih objekata na prostoru Jugoistočne Evrope. Ideja uredništa je bila da prikupi relevantne i renomirane istraživače iz pomenute oblasti i doprinese boljem razumevanju jevrejske kulture i tradicije na ovim prostorima.
Broj sinagoga u Jugoistočnoj Evropi bio je značajan do druge polovine XX veka. Tada, najviše pod uticajem komunističkih režima, u Jugoslaviji, Mađarskoj i Bugarskoj, sinagoge su polako gubile svoj značaj. Objekti jevrejskog kulturnog nasleđa, nezaštićeni od strane država, nisu održavani. Neki su srušeni, nekima je promenjena namena pa su pretvarani u magacine, stočne objekte, domove kulture i slično.
Mali broj postojećih sinagoga su svedoci vremena većeg broja jevrejskog naroda na prostoru Jugoistočne Evrope i njihovog uticaja na tadašnje društvo. Najveći broj sinagoga na ovom prostoru je izgrađivan krajem XIX veka i u prvim decenijama XX veka. Jačanje cionističkog pokreta u Velikoj Britaniji i kontinentalnom delu Evrope uticao je da veliki broj država dozvoli jevrejskom narodu slobodno ispovedanje vere i gradnju svojih hramova. Drugi svetski rat je to prekinuo. Sinagoge i ostali verski objekti su rušeni, a jevrejsko stanovništvo u Holokaustu gotovo dovedeno do istrebljenja.
Današnje sinagoge predstavljaju trag u vremenu koji zbog pijeteta prema mnogostradalnom jevrejskom narodu bi trebalo očuvati, dok na srušene sinagoge i druge verske objekte ostaje sećanje i nezaborav.
*
Sadržaj: Vojvodina, Mađarska, Kruševac, Novi Sad, Bačka Palanka, Novi Sad, Subotica, Zagreb, Sombor, Sarajevo, Zrenjanin;


Sinagoge i jevrejsko nasleđe u jugoistočnoj Evropi
Međunarodni naučni zbornik

Sinagoge u jugoistočnoj Evropi

Amfilohije RadovićKosovo je glava LazarevaSa blagoslovom Njegove Svetosti Patrijarha srpskog G. Pavla povodom 620 godina od Kosovske bitke Arhiepiskopija beogradsko-karlovačka organizuje Akademiju Kosovo je glava Lazareva.Akademija će biti održana na Petrovdan, 12. jula 2009. godine, u 20 časova u Velikoj sali Kolarčeve zadužbine.*Prema predanju, car Lazar je prvobitno bio sahranjen u Prištini, budući vjerovatno odmah po posječenju izmoljen od Bajazita, zauzimanjem turskih vazala srpskog roda, poput kralja Marka iz Makedonije, sa kojom je cara Lazara vezivala i njegova krasna zadužbina — manastir Lešak. Tijelo cara — Mučenika je pažljivo umotano i sahranjeno u Prištini, da bi mu, po narodnoj pjesmi „poslije četrdeset“ dana bila pridužena i obretena časna glava Lazareva. Kada je u Prištini otkriveno da su časne mošti Kosovskog Kneza ostale cijele, netruležne i mirisne, po savjetu patrijarha srpskoga i episkopa, prenesene su već 1390/1391. u zadužbinu Kneževu Ravanicu. Konstantin Kostenečki Filosof, pisac žitija despota Stefana Lazarevića, koji je poslije 1410. dobježao pred Turcimau despot-Stefanovu Srbiju, zapisao je da je „Lazara postigla blažena smrt tako što mu je glava odsječena, dok su njegovi mili druzi molili usrdno da poginu prije njega, da smrt njegovu ne vide“, i posvjedočio da se samodržac srpski, „primivši mučeničku končinu, vidi sada kao živ u velikoj obitelji Ravanica„. U Ravanici je ove časne mošti vidio i životopisac Svetog Đorđa Kratovca, pop Peja, u prvi desetljećima 16. vijeka, zapisavši: „Kada knez Lazar pobijeđen bi od Turaka na Kosovom polju, samo njega proslavi Bog. Tijelo njegovo do danas prebiva nenarušeno truležnošću, čemu sam i ja bio svjedok: glava njegova leži pored tijela odsječena i tako obagrena krvlju da, gledajući, pomišljaš da je upravo sada posječena! A odaje od sebe neopisano blgovonije… I Murat je tada ubijen i sa njim je palo neprebrojno mnoštvo Turaka, a ipak se nikakva znamenja nijesu javila ni na vojskovođi ni na njegovi potčinjenima — svi su istruljeli“. Englez Braun 1669. u svome putopisu iz 1669. zapisao je da je prošao pored „Ravanice u kojoj leže relikvije kneza Lazara i Romila Sinajca“. 1690., ako ne ranije, poslije pustošenja Ravanica 1683. godine, časne mošti cara Lazara prenijete su u Sent Andreju, gdje su, zajedno sa krušedolskim Svetim moštima Brankovića, četiri godine počivale u drvenoj crkvi kraj Dunava, i 1697. godine bile prenijete u Novu Ravanicu u Vrdniku, a u nemirnim vremenima 1716. u Futog, burne 1848. u Fenek i Klenak, odakle su ponovo vraćene u Vrdnik. 1941. po izbijanju Drugog svjetskog rata prenijete su u Bešenovo. Odatle su, u jeku pavelićevskog pogroma, pravim čudom Božijim, premda su dragocijenosti koje su kraj moštiju u ćivotu ležale opljačkane, vraćene u Beograd 14. aprila 1942.g., u Sabornu crkvu, gdje su počivale do 1988., kada su, u navečerje šestotog Vidovdana, krenule u svečani ophod po srpskoj zemlji i 1989.g. na šestoti se Vidovdan obrele na Kosovu, odakle su konačno vraćene u Ravanicu Ćuprijsku.

Kosovo je glava Lazareva

Amfilohije Radović
Kosovo je glava Lazareva
Sa blagoslovom Njegove Svetosti Patrijarha srpskog G. Pavla povodom 620 godina od Kosovske bitke Arhiepiskopija beogradsko-karlovačka organizuje Akademiju Kosovo je glava Lazareva.
Akademija će biti održana na Petrovdan, 12. jula 2009. godine, u 20 časova u Velikoj sali Kolarčeve zadužbine.
*
Prema predanju, car Lazar je prvobitno bio sahranjen u Prištini, budući vjerovatno odmah po posječenju izmoljen od Bajazita, zauzimanjem turskih vazala srpskog roda, poput kralja Marka iz Makedonije, sa kojom je cara Lazara vezivala i njegova krasna zadužbina — manastir Lešak. Tijelo cara — Mučenika je pažljivo umotano i sahranjeno u Prištini, da bi mu, po narodnoj pjesmi „poslije četrdeset“ dana bila pridužena i obretena časna glava Lazareva. Kada je u Prištini otkriveno da su časne mošti Kosovskog Kneza ostale cijele, netruležne i mirisne, po savjetu patrijarha srpskoga i episkopa, prenesene su već 1390/1391. u zadužbinu Kneževu Ravanicu.  Konstantin Kostenečki Filosof, pisac žitija despota Stefana Lazarevića, koji je poslije 1410. dobježao pred Turcimau despot-Stefanovu Srbiju, zapisao je da je „Lazara postigla blažena smrt tako što mu je glava odsječena, dok su njegovi mili druzi molili usrdno da poginu prije njega, da smrt njegovu ne vide“, i posvjedočio da se samodržac srpski, „primivši mučeničku končinu, vidi sada kao živ u velikoj obitelji Ravanica„. U Ravanici je ove časne mošti vidio i životopisac Svetog Đorđa Kratovca, pop Peja, u prvi desetljećima 16. vijeka, zapisavši: „Kada  knez Lazar pobijeđen bi od Turaka na Kosovom polju, samo njega proslavi Bog. Tijelo njegovo do danas prebiva nenarušeno truležnošću, čemu sam i ja bio svjedok: glava njegova leži pored tijela odsječena i tako obagrena krvlju da, gledajući, pomišljaš da je upravo sada posječena! A odaje od sebe neopisano blgovonije… I Murat je tada ubijen i sa njim je palo neprebrojno mnoštvo Turaka, a ipak se nikakva znamenja nijesu javila ni na vojskovođi ni na njegovi potčinjenima — svi su istruljeli“. Englez Braun 1669. u svome putopisu iz 1669. zapisao je da je prošao pored „Ravanice u kojoj leže relikvije kneza Lazara i Romila Sinajca“. 1690., ako ne ranije, poslije pustošenja Ravanica 1683. godine, časne mošti cara Lazara prenijete su u Sent Andreju, gdje su, zajedno sa krušedolskim Svetim moštima Brankovića, četiri godine počivale u drvenoj crkvi kraj Dunava, i 1697. godine bile prenijete u Novu Ravanicu u Vrdniku, a u nemirnim vremenima 1716. u Futog, burne 1848. u Fenek i Klenak, odakle su ponovo vraćene u Vrdnik. 1941. po izbijanju Drugog svjetskog rata prenijete su u Bešenovo. Odatle su, u jeku pavelićevskog pogroma, pravim čudom Božijim, premda su dragocijenosti koje su kraj moštiju u ćivotu ležale opljačkane, vraćene u Beograd 14. aprila 1942.g., u Sabornu crkvu, gdje su počivale do 1988., kada su, u navečerje šestotog Vidovdana, krenule u svečani ophod po srpskoj zemlji i 1989.g. na šestoti se Vidovdan obrele na Kosovu, odakle su konačno vraćene u Ravanicu Ćuprijsku.


Amfilohije Radović
Kosovo je glava Lazareva
Besede, predavanja i razgovori

ČASOSLOVSADRŽI SVE SLUŽBEPO PORETKU SVETIHJERUSALIMSKIH MANASTIRAI CELE SABORNOKATOLIČANSKEPRAVOSLAVNE CRKVE HRISTOVEČASOSLOV (grč: Ώρολόγιον). Veliki časoslov dobio je svoje ime po molitvama kanonskih časova: prvog, trećeg, šestog i devetog. Kasnije su mu dodate razne molitve i pesme iz drugih bogoslužbenih knjiga. Danas u Časoslovu imamo čin polunoćnica, jutrenja, časova, međučasova, izobraziteljnih, večernja, velikog i malog povečerja, jutarnjih molitava, čina ο panagiji, blagosiljanje trpeze, kanon Presvetoj Bogorodici i molitve pred spavanje.Pored pomenutih činova u Časoslovu su dati i Vaskrsni tropari kroz svih osam glasova, kondaci, bogorodični, prokimeni, pričasna, akatisti, kalendar sa troparima, kondacima, prokimenima, pričasnima, veličanijama, a takođe i uputstva kako se čitaju apostoli i Jevanđelje. Na kraju Časoslova dati su pashalija, indikt i krugovi meseca na osnovu kojih se može pronaći kada će se dogoditi pokretni postovi i praznici.

Casoslov

ČASOSLOV
SADRŽI SVE SLUŽBE
PO PORETKU SVETIH
JERUSALIMSKIH MANASTIRA
I CELE SABORNOKATOLIČANSKE
PRAVOSLAVNE CRKVE HRISTOVE
ČASOSLOV (grč: Ώρολόγιον). Veliki časoslov dobio je svoje ime po molitvama kanonskih časova: prvog, trećeg, šestog i devetog. Kasnije su mu dodate razne molitve i pesme iz drugih bogoslužbenih knjiga. Danas u Časoslovu imamo čin polunoćnica, jutrenja, časova, međučasova, izobraziteljnih, večernja, velikog i malog povečerja, jutarnjih molitava, čina ο panagiji, blagosiljanje trpeze, kanon Presvetoj Bogorodici i molitve pred spavanje.
Pored pomenutih činova u Časoslovu su dati i Vaskrsni tropari kroz svih osam glasova, kondaci, bogorodični, prokimeni, pričasna, akatisti, kalendar sa troparima, kondacima, prokimenima, pričasnima, veličanijama, a takođe i uputstva kako se čitaju apostoli i Jevanđelje. Na kraju Časoslova dati su pashalija, indikt i krugovi meseca na osnovu kojih se može pronaći kada će se dogoditi pokretni postovi i praznici.


Časoslov Manastir Devič pravoslavlje katoličanstvo Crkvenoslovenski Igumanija Paraskeva

Časoslov

Esad Bej (Muhamed Esad Bej, Leo Nussinbaum; rođen kao Lev Abramovič Nusinbaum) (1905. Baku, po drugim izvorima Kijev — 1942. Pozitano, Italija) — pisac, autor kratkog romana „Ali i Nino“, klasika azerbejdžanske književnosti. Između dva svetska rata je bio izuzetno popularan u Evropi i SAD. Autor je više od 20 knjiga. Pisao je na nemačkom jeziku.Esad BejMuhamedRađanje i uspon islamaMuhamed[a] (arap. محمد); Meka, oko 570 — Medina, 8. jun 632), bio je arapski verski, društveni i politički vođa i osnivač islama.Prema islamskoj doktrini, bio je prorok, poslan da propoveda i potvrđuje jednobožačka učenja Adama (Adem), Avrama (Ibrahim), Mojsija (Musa), Isusa (Isa) i drugih proroka. Muhamed je ujedinio Arabiju u jedinstvenu muslimansku državu, a Kuran, kao i njegova učenja i prakse, čine osnovu islamske vjere.

Muhamed

Esad Bej (Muhamed Esad Bej, Leo Nussinbaum; rođen kao Lev Abramovič Nusinbaum) (1905. Baku, po drugim izvorima Kijev — 1942. Pozitano, Italija) — pisac, autor kratkog romana „Ali i Nino“, klasika azerbejdžanske književnosti. Između dva svetska rata je bio izuzetno popularan u Evropi i SAD. Autor je više od 20 knjiga. Pisao je na nemačkom jeziku.
Esad Bej
Muhamed
Rađanje i uspon islama
Muhamed[a] (arap. محمد); Meka, oko 570 — Medina, 8. jun 632), bio je arapski verski, društveni i politički vođa i osnivač islama.Prema islamskoj doktrini, bio je prorok, poslan da propoveda i potvrđuje jednobožačka učenja Adama (Adem), Avrama (Ibrahim), Mojsija (Musa), Isusa (Isa) i drugih proroka. Muhamed je ujedinio Arabiju u jedinstvenu muslimansku državu, a Kuran, kao i njegova učenja i prakse, čine osnovu islamske vjere.


Biografija Muhameda Esad Bej Rađanje i uspon islama Muhamed Prorok Islam Arapi Meka Medina

Istraži kategoriju: Religija

Antikvarne knjige, retka izdanja i polovne knjige po najpovoljnijim cenama u Srbiji. Istražite našu bogatu kolekciju starih knjiga - od srpskih klasika, istorijskih dela i književnih remek-dela do retkih primeraka za kolekcionare. Staraknjiga - vaša online antikvarna knjižara od 2008.