DIANA brojevi 10, 11 i 132004/052005/062008/09časopis Narodnog muzeja BeogradNarodni muzej BeogradDIANA - časopis Odeljenja za preventivnu zaštitu - Narodnog muzeja Beograd; LOT tri broja*DIANA je stručni časopis koji izdaje Centar za preventivnu zaštitu Narodnog muzeja u Beogradu, fokusiran na teoriju i praksu konzervacije, preventivne zaštite kulturnih dobara i muzeologiju.Evo ključnih informacija o časopisu i dostupnosti lotova:O Časopisu DIANAIzdavač: Narodni muzej Beograd, Centar za preventivnu zaštitu.Oblast: Časopis objavljuje radove o konzervaciji, restauraciji, preventivnoj zaštiti, metodologiji zaštite arheoloških predmeta i upravljanju rizicima.Kontekst: Proizašao je iz projekta "Letnja škola za konzervaciju Diana Karataš" (pokrenut 1996/1997) i teži integrativnom pristupu zaštiti baštine.Istorijat: Prvi brojevi su izlazili početkom 2000-ih, a časopis je značajan za razvoj savremene muzeologije u Srbiji.*„DIANA”, to je stručni časopis iz oblasti zaštite kulturnog nasleđa, konzervacije, arheologije i muzeologije koji izdaje Centralni institut za konzervaciju (ranije povezan sa Republičkim zavodom i stručnim krugovima zaštite spomenika). Brojevi 10, 11 i 13 pripadaju periodu kada je časopis bio veoma važan za domaću konzervatorsku i arheološku scenu. U njima se uglavnom pojavljuju: radovi o konzervaciji fresaka, metala, keramike i arhitekture,izveštaji sa arheoloških istraživanja,dokumentacija restauratorskih postupaka,teme vezane za očuvanje srpskog srednjovekovnog nasleđa,stručne analize muzejske i konzervatorske prakse. Časopis je poznat po tome što nije bio „popularni magazin”, već ozbiljna stručna publikacija namenjena: arheolozima,konzervatorima,istoričarima umetnosti,muzejskim stručnjacima,restauratorima. Brojevi iz tog perioda danas su prilično cenjeni u stručnoj literaturi jer sadrže: retke dokumentacije radova,fotografije stanja pre i posle konzervacije,terenske izveštaje koji nisu kasnije ponovo objavljivani.

DIANA (brojevi 10, 11 i 13)

DIANA 
brojevi 10, 11 i 13
2004/05
2005/06
2008/09
časopis Narodnog muzeja Beograd
Narodni muzej Beograd
DIANA - časopis Odeljenja za preventivnu zaštitu - Narodnog muzeja Beograd; LOT tri broja
*
DIANA je stručni časopis koji izdaje Centar za preventivnu zaštitu Narodnog muzeja u Beogradu, fokusiran na teoriju i praksu konzervacije, preventivne zaštite kulturnih dobara i muzeologiju.Evo ključnih informacija o časopisu i dostupnosti lotova:O Časopisu DIANAIzdavač: Narodni muzej Beograd, Centar za preventivnu zaštitu.Oblast: Časopis objavljuje radove o konzervaciji, restauraciji, preventivnoj zaštiti, metodologiji zaštite arheoloških predmeta i upravljanju rizicima.Kontekst: Proizašao je iz projekta "Letnja škola za konzervaciju Diana Karataš" (pokrenut 1996/1997) i teži integrativnom pristupu zaštiti baštine.Istorijat: Prvi brojevi su izlazili početkom 2000-ih, a časopis je značajan za razvoj savremene muzeologije u Srbiji.
*
„DIANA”, to je stručni časopis iz oblasti zaštite kulturnog nasleđa, konzervacije, arheologije i muzeologije koji izdaje Centralni institut za konzervaciju (ranije povezan sa Republičkim zavodom i stručnim krugovima zaštite spomenika).

Brojevi 10, 11 i 13 pripadaju periodu kada je časopis bio veoma važan za domaću konzervatorsku i arheološku scenu. U njima se uglavnom pojavljuju:

radovi o konzervaciji fresaka, metala, keramike i arhitekture,
izveštaji sa arheoloških istraživanja,
dokumentacija restauratorskih postupaka,
teme vezane za očuvanje srpskog srednjovekovnog nasleđa,
stručne analize muzejske i konzervatorske prakse.

Časopis je poznat po tome što nije bio „popularni magazin”, već ozbiljna stručna publikacija namenjena:

arheolozima,
konzervatorima,
istoričarima umetnosti,
muzejskim stručnjacima,
restauratorima.

Brojevi iz tog perioda danas su prilično cenjeni u stručnoj literaturi jer sadrže:

retke dokumentacije radova,
fotografije stanja pre i posle konzervacije,
terenske izveštaje koji nisu kasnije ponovo objavljivani.


DIANA 
brojevi 10, 11 i 13
Narodni muzej Beograd
DIANA - časopis Odeljenja za preventivnu zaštitu - Narodnog muzeja Beograd; LOT tri broja

Slavko DomazetŠAH od A1 do H8*Slavko V. Domazet (Vlahovići kod Ljubinja, 27. januar 1933 — Smederevo, 19. april 2005) bio je srpski novinar, istraživač, istoriograf i šahovski publicista.Domazet je voleo šah. Osim pisanja o šahu, bio je pomoćnik sekretara u Šahovskom klubu Smederevo od 1947. godine, a kasnije je bio i sekretar, predsednik i potpredsednik. Bio je i član Akcionog odbora Šah u škole Šahovskog saveza Srbije, Programskog saveta Izdavačkog preduzeća Šahovski informator, Glavnog odbora Šahovskog saveza Srbije u više saziva i Republički šahovski sudija.Kao publicista je boravio na Šahovskoj olimpijadi u Solunu 1984. na meču za prvaka sveta Karpov-Korčnoj u Meranu i na meču za prvenstvo sveta u šahu u Feldenu 1982.

SAH od A1 do H8

Slavko Domazet
ŠAH od A1 do H8
*
Slavko V. Domazet (Vlahovići kod Ljubinja, 27. januar 1933 — Smederevo, 19. april 2005) bio je srpski novinar, istraživač, istoriograf i šahovski publicista.
Domazet je voleo šah. Osim pisanja o šahu, bio je pomoćnik sekretara u Šahovskom klubu Smederevo od 1947. godine, a kasnije je bio i sekretar, predsednik i potpredsednik. Bio je i član Akcionog odbora Šah u škole Šahovskog saveza Srbije, Programskog saveta Izdavačkog preduzeća Šahovski informator, Glavnog odbora Šahovskog saveza Srbije u više saziva i Republički šahovski sudija.
Kao publicista je boravio na Šahovskoj olimpijadi u Solunu 1984. na meču za prvaka sveta Karpov-Korčnoj u Meranu i na meču za prvenstvo sveta u šahu u Feldenu 1982.


ŠAH od A1 do H8

Stefan CvajgMarija Stjuart*Štefan Cvajg (nem. Stefan Zweig; Beč, 28. novembar 1881 — Petropolis, 22. februar 1942) bio je austrijski pisac, dramaturg, novinar i biograf. Na vrhuncu svoje književne karijere, tokom 1920-ih i 1930-ih, bio je jedan od najpopularnijih književnika na svetu*Na srednjovekovnoj pozornici intriga, dvoličnosti pa i krvavih ubistava Štefan Cvajg u ovom maestralnom biografskom romanu opisuje psihološke portrete dveju snažnih žena. Jedna od njih, škotska kraljica Marija Stjuart, rastrzana između strasti i ništa manje strastvene borbe za svoju veru, stoji nasuprot engleske kraljice, dvolične i proračunate Elizabete I. Svoj fascinantni životni put, strastvena i lepa Marija Stjuart okončava najpre u skoro dvodecenijskom zatočeništvu engleske kraljice i na kraju smrću odsecanjem glave, ni u jednom momentu ne pomislivši da se odrekne sopstvene vere.

Marija Stjuart

Stefan Cvajg
Marija Stjuart
*
Štefan Cvajg (nem. Stefan Zweig; Beč, 28. novembar 1881 — Petropolis, 22. februar 1942) bio je austrijski pisac, dramaturg, novinar i biograf. Na vrhuncu svoje književne karijere, tokom 1920-ih i 1930-ih, bio je jedan od najpopularnijih književnika na svetu
*
Na srednjovekovnoj pozornici intriga, dvoličnosti pa i krvavih ubistava Štefan Cvajg u ovom maestralnom biografskom romanu opisuje psihološke portrete dveju snažnih žena. Jedna od njih, škotska kraljica Marija Stjuart, rastrzana između strasti i ništa manje strastvene borbe za svoju veru, stoji nasuprot engleske kraljice, dvolične i proračunate Elizabete I. Svoj fascinantni životni put, strastvena i lepa Marija Stjuart okončava najpre u skoro dvodecenijskom zatočeništvu engleske kraljice i na kraju smrću odsecanjem glave, ni u jednom momentu ne pomislivši da se odrekne sopstvene vere.


Jan Zachar , Milan Hornak , Predrag Novaković3D Digital Recording of Archaeological, Architectural and Artistic Heritage3D digitalno snimanje arheološkog, arhitektonskog i umetničkog nasleđa*3D digitalno snimanje arheološkog, arhitektonskog i umetničkog nasleđa predstavlja ključnu tehnologiju za očuvanje, dokumentaciju i virtuelnu prezentaciju kulturne baštine. Ovaj proces obuhvata stvaranje preciznih, visokokvalitetnih kompjuterskih modela spomenika, predmeta i nalazišta u njihovom trenutnom stanju.Ključne primene 3D digitalizacije:Arheologija: Dokumentovanje arheoloških artefakata, nalaza i nalazišta, kao što su projekti u Bibracte (Francuska) ili Viminacijumu.Arhitektura: 3D snimanje zgrada, fasada i kulturnih spomenika, uključujući projekte za digitalizaciju nepokretnih kulturnih dobara Srbije (Srbija 3D).Umetnost i muzejske zbirke: Kreiranje digitalnih blizanaca umetničkih predmeta za potrebe virtuelnih izložbi i proučavanja.Prednosti 3D snimanja kulturnog nasleđa:Očuvanje: Digitalna arhiva omogućava trajno čuvanje informacija o stanju kulturnog dobra u slučaju oštećenja ili uništenja.Virtuelno predstavljanje: Omogućava javnosti pristup kulturnom blagu putem platformi kao što je Sketchfab, čineći ga dostupnim bez fizičkog kontakta.Naučna analiza: Stručnjacima pruža precizne podatke za analizu bez rizika po originalni predmet.*Preventive archaeology, in some countries also known as development-led archaeology, nowadays accounts for more than 90% of the archaeological work across Europe. In almost all European countries preventive archaeology is clearly the result of the implementation of the La Valletta Convention (1992) on the protection of archaeological heritage.*Preventivna arheologija, u nekim zemljama poznata i kao arheologija vođena razvojem, danas čini više od 90% arheološkog rada širom Evrope. U skoro svim evropskim zemljama preventivna arheologija je jasno rezultat sprovođenja Konvencije iz La Valete (1992) o zaštiti arheološkog nasleđa.

3D Digital Recording of Archaeological, Architectural and Artistic Heritage

Jan Zachar , Milan Hornak , Predrag Novaković
3D Digital Recording of Archaeological, Architectural and Artistic Heritage
3D digitalno snimanje arheološkog, arhitektonskog i umetničkog nasleđa
*
3D digitalno snimanje arheološkog, arhitektonskog i umetničkog nasleđa predstavlja ključnu tehnologiju za očuvanje, dokumentaciju i virtuelnu prezentaciju kulturne baštine. Ovaj proces obuhvata stvaranje preciznih, visokokvalitetnih kompjuterskih modela spomenika, predmeta i nalazišta u njihovom trenutnom stanju.Ključne primene 3D digitalizacije:Arheologija: Dokumentovanje arheoloških artefakata, nalaza i nalazišta, kao što su projekti u Bibracte (Francuska) ili Viminacijumu.Arhitektura: 3D snimanje zgrada, fasada i kulturnih spomenika, uključujući projekte za digitalizaciju nepokretnih kulturnih dobara Srbije (Srbija 3D).Umetnost i muzejske zbirke: Kreiranje digitalnih blizanaca umetničkih predmeta za potrebe virtuelnih izložbi i proučavanja.Prednosti 3D snimanja kulturnog nasleđa:Očuvanje: Digitalna arhiva omogućava trajno čuvanje informacija o stanju kulturnog dobra u slučaju oštećenja ili uništenja.Virtuelno predstavljanje: Omogućava javnosti pristup kulturnom blagu putem platformi kao što je Sketchfab, čineći ga dostupnim bez fizičkog kontakta.Naučna analiza: Stručnjacima pruža precizne podatke za analizu bez rizika po originalni predmet.
*
Preventive archaeology, in some countries also known as development-led archaeology, nowadays accounts for more than 90% of the archaeological work across Europe. In almost all European countries preventive archaeology is clearly the result of the implementation of the La Valletta Convention (1992) on the protection of archaeological heritage.
*
Preventivna arheologija, u nekim zemljama poznata i kao arheologija vođena razvojem, danas čini više od 90% arheološkog rada širom Evrope. U skoro svim evropskim zemljama preventivna arheologija je jasno rezultat sprovođenja Konvencije iz La Valete (1992) o zaštiti arheološkog nasleđa.


Jan Zachar , Milan Hornak , Predrag Novaković
3D Digital Recording of Archaeological, Architectural and Artistic Heritage
3D digitalno snimanje arheo


Ivo AndrićSveskeProsveta - Beograd1982*Ivo Andrić (Dolac, kod Travnika, 9. oktobar 1892 — Beograd, 13. mart 1975) bio je srpski i jugoslovenski književnik i diplomata Kraljevine Jugoslavije.Godine 1961. dobio je Nobelovu nagradu za književnost „za epsku snagu kojom je oblikovao teme i prikazao sudbine ljudi tokom istorije svoje zemlje”. Kao gimnazijalac, Andrić je bio pripadnik naprednog revolucionarnog pokreta protiv Austrougarske vlasti Mlada Bosna i strastveni borac za oslobođenje južnoslovenskih naroda od Austrougarske monarhije. U austrijskom Gracu je diplomirao i doktorirao, a vreme između dva svetska rata proveo je u službi u konzulatima i poslanstvima Kraljevine Jugoslavije u Rimu, Bukureštu, Gracu, Parizu, Madridu, Briselu, Ženevi i Berlinu. Bio je član Srpske akademije nauka i umetnosti u koju je primljen 1926. godine. Njegova najpoznatija dela su pored romana Na Drini ćuprija i Travnička hronika, Prokleta avlija, Gospođica i Jelena, žena koje nema. U svojim delima se uglavnom bavio opisivanjem života u Bosni za vreme osmanske vlasti.U Beogradu je osnovana Zadužbina Ive Andrića, prva i najvažnija odredba piščeve oporuke bila je da se njegova zaostavština sačuva kao celina i da se, kao legat odnosno, zadužbina, nameni za opšte kulturne i humanitarne potrebe. Na osnovu piščeve testamentarne volje, svake godine dodeljuje se Andrićeva nagrada za priču ili zbirku priča napisanu na srpskom jeziku.

Sveske

Ivo Andrić
Sveske
Prosveta - Beograd
1982
*
Ivo Andrić (Dolac, kod Travnika, 9. oktobar 1892 — Beograd, 13. mart 1975) bio je srpski i jugoslovenski književnik i diplomata Kraljevine Jugoslavije.
Godine 1961. dobio je Nobelovu nagradu za književnost „za epsku snagu kojom je oblikovao teme i prikazao sudbine ljudi tokom istorije svoje zemlje”. Kao gimnazijalac, Andrić je bio pripadnik naprednog revolucionarnog pokreta protiv Austrougarske vlasti Mlada Bosna i strastveni borac za oslobođenje južnoslovenskih naroda od Austrougarske monarhije. U austrijskom Gracu je diplomirao i doktorirao, a vreme između dva svetska rata proveo je u službi u konzulatima i poslanstvima Kraljevine Jugoslavije u Rimu, Bukureštu, Gracu, Parizu, Madridu, Briselu, Ženevi i Berlinu. Bio je član Srpske akademije nauka i umetnosti u koju je primljen 1926. godine. Njegova najpoznatija dela su pored romana Na Drini ćuprija i Travnička hronika, Prokleta avlija, Gospođica i Jelena, žena koje nema. U svojim delima se uglavnom bavio opisivanjem života u Bosni za vreme osmanske vlasti.
U Beogradu je osnovana Zadužbina Ive Andrića, prva i najvažnija odredba piščeve oporuke bila je da se njegova zaostavština sačuva kao celina i da se, kao legat odnosno, zadužbina, nameni za opšte kulturne i humanitarne potrebe. Na osnovu piščeve testamentarne volje, svake godine dodeljuje se Andrićeva nagrada za priču ili zbirku priča napisanu na srpskom jeziku.


Ivo Andrić
Sveske
Prosveta - Beograd
1982

Bogdan PopovićAntologija novije srpske lirikeSrpska književna zadruga - Beograd1983*"Antologija novije srpske lirike" Bogdana Popovića imala je izuzetnog čitalačkog odjeka. O njoj je dosta diskutovano, ali, po rečima Ive Tartalje, ostaje jedna od najpoznatijih i najlepših, u celini uzev. Poznato je njegovo načelo: "Pesma mora da bude cela lepa".

Antologija novije srpske lirike

Bogdan Popović
Antologija novije srpske lirike
Srpska književna zadruga - Beograd
1983
*
"Antologija novije srpske lirike" Bogdana Popovića imala je izuzetnog čitalačkog odjeka. O njoj je dosta diskutovano, ali, po rečima Ive Tartalje, ostaje jedna od najpoznatijih i najlepših, u celini uzev. Poznato je njegovo načelo: "Pesma mora da bude cela lepa".


Bogdan Popović
Antologija novije srpske lirike
Srpska književna zadruga - Beograd
1983

ANCIENT RUINS and ARCHAEOLOGYSprague de Camp and Catherine de CampDREVNE RUŠEVINE I ARHEOLOGIJASprejg de Kamp i Katarina de Kamp*„Drevne ruševine i arheologija“ je naučna knjiga iz 1964. godine autora L. Sprejga de Kampa i Ketrin Kruk de Kamp, jedno od njihovih najpopularnijih dela. Prvi put je objavljena u tvrdom povezu od strane izdavačke kuće Dabldej 1964. godine, a ponovo je štampana pod istim naslovom od strane Barns i Nobl Buks 1992. godine. Prvo britansko izdanje u mekom povezu objavila je izdavačka kuća Fontana 1972. godine pod naslovom „Citadele misterije“, što je bio originalni radni naslov porodice de Kamp; ovaj naslov je zadržano i u prvom američkom izdanju u mekom povezu, koje je objavila izdavačka kuća Balantajn Buks u aprilu 1973. godine i ponovo štampano u februaru 1974. godine. Pojavili su se i prevodi na francuski, nemački i portugalski jezik. Delovi dela su se prethodno pojavljivali kao članci u časopisima „Zapanjujuća naučna fantastika“, „Sudbina“, „Granice“, „Časopis prirodne istorije“, „Drugi svetovi naučne priče“, „Kvarterli naučne fantastike“ i „Putešestvija“.Delo je vodič kroz dvanaest poznatijih ruševina naroda iz drevnih vremena širom sveta, spekulacije o njihovim sudbinama i modernu fantastičnu literaturu inspirisanu njima. Istraživana mesta uključuju Tartesos, piramide u Gizi, Stounhendž, Troju, Marib, Veliki Zimbabve, Tintagel, Angkor, majanski grad Tikal, grad Inka Maču Pikču, Nan Matol i Moai na Rapa Nuiju.Fransis D. Lejzenbi je u časopisu „Bibliotečki žurnal“ nazvao knjigu „veoma pismenim delom“ čiji „fascinantni“ izveštaji „nisu samo još jedno prepričavanje: dodat je neobičan materijal, i to u veoma čitljivoj prozi, sa duhovitim i humorističkim komentarima svuda. ... Mape su veoma korisne; bibliografija je sveobuhvatna; a beleške – mirabile dictu! – su značajne (što nije uvek slučaj u knjigama ove prirode). „Drevne ruševine i arheologija“ trebalo bi da se dopadnu širokoj klijenteli, jer je to popularizacija u svom najboljem izdanju. Preporučuje se za svaku biblioteku. Edvard B. Garsajd u časopisu „Njujork tajms“ naziva knjigu „divnim štivom“, „odličnom popularizacijom, napisanom sa velikim žarom, ali zasnovanom na čvrstim činjenicama“. On je smatra „sasvim drugačijom od onoga što bi njen prilično formalni naslov mogao da navede na očekivanje. De Kampovi govore o ... poznatim ruševinama na takav način da se mogu posmatrati ... kako izlaze ... iz magle romantike i legende u sigurnije svetlo moderne arheologije“. Igrajući se folklorom i fantazijom protiv arheoloških činjenica, oni humanizuju svoje inače strane starine, dok nam istovremeno pružaju prijatan osećaj učešća u postepenom otkrivanju njihove prave istorije i značenja od strane arheologije.“ Orvil Preskot, pišući za iste novine, navodi da „življi uvod u ove ruševine i misterije nije mogao biti pronađen“. „De Kampovi kao tim pišu sa istim laganim žarom koji je dodao ukus mnogim ranijim knjigama gospodina de Kampa. / Svih 12 poglavlja u „Drevnim ruinama i arheologiji“ su informativna i zabavna. A mnoga od njih su neobična zbog prezrivog uživanja sa kojim de Kampovi ruše apsurdne teorije, fantastične fantazije i luda proročanstva kultista i prevaranata.“ On ih smatra „stručnjacima u sažimanju arheoloških, antropoloških i istorijskih činjenica“. I imaju dovoljno pameti da često priznaju da je mnogo toga što bismo želeli da znamo još uvek nepoznato.“ On dovodi u pitanje relevantnost poglavlja koja razotkrivaju legende o Atlantidi i kralju Arturu, ali smatra da je glavni problem knjige to što je „toliko toga nedavno napisano o piramidama, Troji i Mikeni da je svako koga je privukla ova knjiga verovatno pročitao druge sposobne izveštaje o njima.“ Ipak, zaključuje da bi „svako ko nikada nije čitao o ovim stvarima trebalo da smatra [knjigu] živo zabavnom.“ Fric Lajber, recenzirajući američko izdanje u mekom povezu u časopisu „Fantastik“, naziva ga „prelepo zadovoljavajućom knjigom o svim onim 'izgubljenim civilizacijama' koje su za mene bile vrhunski simboli misterije kada sam bio dete, a neke od njih su tek bile otkrivane... kako ih je danas posetiti, razne lude i uglednije teorije o njima, [i] fantastične upotrebe kojima su upotrebljene.“

ANCIENT RUINS and ARCHAEOLOGY

ANCIENT RUINS and ARCHAEOLOGY
Sprague de Camp and Catherine de Camp
DREVNE RUŠEVINE I ARHEOLOGIJA
Sprejg de Kamp i Katarina de Kamp
*
„Drevne ruševine i arheologija“ je naučna knjiga iz 1964. godine autora L. Sprejga de Kampa i Ketrin Kruk de Kamp, jedno od njihovih najpopularnijih dela. Prvi put je objavljena u tvrdom povezu od strane izdavačke kuće Dabldej 1964. godine, a ponovo je štampana pod istim naslovom od strane Barns i Nobl Buks 1992. godine. Prvo britansko izdanje u mekom povezu objavila je izdavačka kuća Fontana 1972. godine pod naslovom „Citadele misterije“, što je bio originalni radni naslov porodice de Kamp; ovaj naslov je zadržano i u prvom američkom izdanju u mekom povezu, koje je objavila izdavačka kuća Balantajn Buks u aprilu 1973. godine i ponovo štampano u februaru 1974. godine. Pojavili su se i prevodi na francuski, nemački i portugalski jezik. Delovi dela su se prethodno pojavljivali kao članci u časopisima „Zapanjujuća naučna fantastika“, „Sudbina“, „Granice“, „Časopis prirodne istorije“, „Drugi svetovi naučne priče“, „Kvarterli naučne fantastike“ i „Putešestvija“.
Delo je vodič kroz dvanaest poznatijih ruševina naroda iz drevnih vremena širom sveta, spekulacije o njihovim sudbinama i modernu fantastičnu literaturu inspirisanu njima. Istraživana mesta uključuju Tartesos, piramide u Gizi, Stounhendž, Troju, Marib, Veliki Zimbabve, Tintagel, Angkor, majanski grad Tikal, grad Inka Maču Pikču, Nan Matol i Moai na Rapa Nuiju.
Fransis D. Lejzenbi je u časopisu „Bibliotečki žurnal“ nazvao knjigu „veoma pismenim delom“ čiji „fascinantni“ izveštaji „nisu samo još jedno prepričavanje: dodat je neobičan materijal, i to u veoma čitljivoj prozi, sa duhovitim i humorističkim komentarima svuda. ... Mape su veoma korisne; bibliografija je sveobuhvatna; a beleške – mirabile dictu! – su značajne (što nije uvek slučaj u knjigama ove prirode). „Drevne ruševine i arheologija“ trebalo bi da se dopadnu širokoj klijenteli, jer je to popularizacija u svom najboljem izdanju. Preporučuje se za svaku biblioteku.

Edvard B. Garsajd u časopisu „Njujork tajms“ naziva knjigu „divnim štivom“, „odličnom popularizacijom, napisanom sa velikim žarom, ali zasnovanom na čvrstim činjenicama“. On je smatra „sasvim drugačijom od onoga što bi njen prilično formalni naslov mogao da navede na očekivanje. De Kampovi govore o ... poznatim ruševinama na takav način da se mogu posmatrati ... kako izlaze ... iz magle romantike i legende u sigurnije svetlo moderne arheologije“. Igrajući se folklorom i fantazijom protiv arheoloških činjenica, oni humanizuju svoje inače strane starine, dok nam istovremeno pružaju prijatan osećaj učešća u postepenom otkrivanju njihove prave istorije i značenja od strane arheologije.“

Orvil Preskot, pišući za iste novine, navodi da „življi uvod u ove ruševine i misterije nije mogao biti pronađen“. „De Kampovi kao tim pišu sa istim laganim žarom koji je dodao ukus mnogim ranijim knjigama gospodina de Kampa. / Svih 12 poglavlja u „Drevnim ruinama i arheologiji“ su informativna i zabavna. A mnoga od njih su neobična zbog prezrivog uživanja sa kojim de Kampovi ruše apsurdne teorije, fantastične fantazije i luda proročanstva kultista i prevaranata.“ On ih smatra „stručnjacima u sažimanju arheoloških, antropoloških i istorijskih činjenica“. I imaju dovoljno pameti da često priznaju da je mnogo toga što bismo želeli da znamo još uvek nepoznato.“ On dovodi u pitanje relevantnost poglavlja koja razotkrivaju legende o Atlantidi i kralju Arturu, ali smatra da je glavni problem knjige to što je „toliko toga nedavno napisano o piramidama, Troji i Mikeni da je svako koga je privukla ova knjiga verovatno pročitao druge sposobne izveštaje o njima.“ Ipak, zaključuje da bi „svako ko nikada nije čitao o ovim stvarima trebalo da smatra [knjigu] živo zabavnom.“

Fric Lajber, recenzirajući američko izdanje u mekom povezu u časopisu „Fantastik“, naziva ga „prelepo zadovoljavajućom knjigom o svim onim 'izgubljenim civilizacijama' koje su za mene bile vrhunski simboli misterije kada sam bio dete, a neke od njih su tek bile otkrivane... kako ih je danas posetiti, razne lude i uglednije teorije o njima, [i] fantastične upotrebe kojima su upotrebljene.“


ANCIENT RUINS and ARCHAEOLOGY
Sprague de Camp and Catherine de Camp
DREVNE RUŠEVINE I ARHEOLOGIJA
Sprejg de Kamp i Katarina de Kamp

J. M. CronynThe Elements OfARCHAEOLOGICAL CONSERVATIONDžon KroninElementi arheološke konzervacije*Jasno strukturirana i potpuno ilustrovana, ovo je jedina sveobuhvatna knjiga na tu temu na uvodnom nivou.Savršena kao praktična priručnica za profesionalce i studente koji rade sa iskopanim materijalima, i kao uvod za one koji se obučavaju za arheološke konzervatore.

ARCHAEOLOGICAL CONSERVATION

J. M. Cronyn
The Elements Of
ARCHAEOLOGICAL CONSERVATION
Džon Kronin
Elementi arheološke konzervacije
*
Jasno strukturirana i potpuno ilustrovana, ovo je jedina sveobuhvatna knjiga na tu temu na uvodnom nivou.
Savršena kao praktična priručnica za profesionalce i studente koji rade sa iskopanim materijalima, i kao uvod za one koji se obučavaju za arheološke konzervatore.


J. M. Cronyn
The Elements Of
ARCHAEOLOGICAL CONSERVATION
Džon Kronin
Elementi arheološke konzervacije

Thomas L. EvansPatrick DalyDigital Archaeologybridging method and theory*Metod i teorija premošćavanja digitalne arheologije*Upotreba računara u arheologiji ulazi u novu fazu nenadmašnog razvoja, prelazeći sa specijalizovane metodologije na marginama na moćan praktičan i analitički alat koji se koristi u svim oblastima arheološkog interesovanja. Uz temeljno ispitivanje načina na koje se i svakodnevne i najsavremenije tehnologije mogu koristiti za informisanje i unapređenje tradicionalnih metoda, ova knjiga objedinjuje ideologiju iz akademskog sveta i pragmatične, konkretne primere kako bi pokazala kako se terenski rad, teorija i tehnologija danas uklapaju kao nikada ranije. Obuhvatajući istoriju porasta upotrebe računara u arheologiji, kao i temeljnu procenu brojnih poznatih primera, poput Feribridž kočije, ova knjiga pokazuje kako su nove tehnologije implementirane i u teoriju i u metode kao sastavni deo arheološkog procesa. Uz doprinose poznatih stručnjaka, iskusnih profesionalaca i novih imena u ovoj oblasti, ova jedinstvena, progresivna knjiga objedinjuje ranije različite aspekte arheologije u novom holističkom pristupu proučavanju prošlosti. Dostupna je i prateća veb stranica koja omogućava dalje proučavanje uključenih slika.

Digital Archaeology

Thomas L. Evans
Patrick Daly
Digital Archaeology
bridging method and theory
*
Metod i teorija premošćavanja digitalne arheologije
*
Upotreba računara u arheologiji ulazi u novu fazu nenadmašnog razvoja, prelazeći sa specijalizovane metodologije na marginama na moćan praktičan i analitički alat koji se koristi u svim oblastima arheološkog interesovanja. Uz temeljno ispitivanje načina na koje se i svakodnevne i najsavremenije tehnologije mogu koristiti za informisanje i unapređenje tradicionalnih metoda, ova knjiga objedinjuje ideologiju iz akademskog sveta i pragmatične, konkretne primere kako bi pokazala kako se terenski rad, teorija i tehnologija danas uklapaju kao nikada ranije.

Obuhvatajući istoriju porasta upotrebe računara u arheologiji, kao i temeljnu procenu brojnih poznatih primera, poput Feribridž kočije, ova knjiga pokazuje kako su nove tehnologije implementirane i u teoriju i u metode kao sastavni deo arheološkog procesa.

Uz doprinose poznatih stručnjaka, iskusnih profesionalaca i novih imena u ovoj oblasti, ova jedinstvena, progresivna knjiga objedinjuje ranije različite aspekte arheologije u novom holističkom pristupu proučavanju prošlosti. Dostupna je i prateća veb stranica koja omogućava dalje proučavanje uključenih slika.


Thomas L. Evans
Patrick Daly
Digital Archaeology
bridging method and theory
Metod i teorija premošćavanja digitalne arheologije


Svetozar ĆorovićMeđu svojimaromanSrpska književna zadruga 156*Svetozar Ćorović (Mostar, 29. maj 1875 — Mostar, 17. april 1919) bio je jedan od poznatijih srpskih pripovjedača iz hercegovačkog kraja.Svetozar Ćorović rodio se 29. maja 1875. godine u Mostaru, gdje je završio osnovnu i trgovačku školu. Od 1887. godine objavljivao je radove u mnogim listovima i časopisima: Golub, Neven, Bosanska vila, Luča, Otadžbina i Brankovo kolo. Bio je aktivan član mostarskog društva „Gusle“. Ogledao se i u drugim književno-kulturnim aktivnostima: urednik kalendara Neretljanin (1894, 1895), pokretač i urednik (prva tri godišta) časopisa Zora (1896—1901), član redakcije i saradnik opozicionog lista Narod (1907). Za vrijeme aneksione krize 1908. izbjegao je u Italiju. U bosanski sabor za poslanika je bio izabran 1910. Po izbijanju rata 1914. je uhapšen, odveden u taoce, potom mobilisan i kao vojnik poslan u Mađarsku. Teško bolestan vratio se u Mostar 1917. godine. Svetozar Ćorović umro je u Mostaru 17. aprila 1919. godine. Umro je od bolesti koju je dobio u austrijskim logorima i internacijama, u kojima je proveo prve tri godine Prvog svjetskog rata. Njegov brat je Vladimir Ćorović, srpski istoričar. Pisao je mnogo: objavio je desetak knjiga pripovjedaka, skoro isto toliko romana i nekoliko drama. Od pojedinačnih djela izdvajaju se romani Majčina sultanija (1906) s neobičnim likom palanačke kaćiperke u središtu, Stojan Mutikaša (1907), gdje je ispričana istorija čovjeka koji od siromašna seoskog dječaka postaje velik trgovac, zelenaš i poganac, i Jarani (1911), u kojima je prikazan muslimanski živalj Hercegovine u nemirna vremena uoči prestanka turske vlasti. Ćorović je vješt pripovjedač, piše lako i brzo, njegovo je pripovijedanje jednostavno i prirodno, kompozicija kako u kratkim tako i u dužim formama spretna, motivi dobro odabrani, radnja sigurno vođena. Ćorovićeva sabrana dela su obavjljena u deset tomova. Njegova najpoznatija djela su: Ženidba Pere Karantana (1905), Majčina sultanija (1906), Stojan Mutikaša (1907), U ćelijama (1908), U mraku (1909), Jarani (1911), Zulumćar (1913), Kao vihor (1918); pripovijetke (Bogojavljenska noć, Prijatelji, Pod pećinama, Na vodi, Na Vaskrs) i najzad nekoliko pozorišnih komada: dvije šaljive igre Poremećen plan i Izdaje stan pod kiriju (1899) i aktovke On, Adembeg, Ptice u kavezu i Povratak.

Medju svojima

Svetozar Ćorović
Među svojima
roman
Srpska književna zadruga 156
*
Svetozar Ćorović (Mostar, 29. maj 1875 — Mostar, 17. april 1919) bio je jedan od poznatijih srpskih pripovjedača iz hercegovačkog kraja.
Svetozar Ćorović rodio se 29. maja 1875. godine u Mostaru, gdje je završio osnovnu i trgovačku školu. Od 1887. godine objavljivao je radove u mnogim listovima i časopisima: Golub, Neven, Bosanska vila, Luča, Otadžbina i Brankovo kolo. Bio je aktivan član mostarskog društva „Gusle“. Ogledao se i u drugim književno-kulturnim aktivnostima: urednik kalendara Neretljanin (1894, 1895), pokretač i urednik (prva tri godišta) časopisa Zora (1896—1901), član redakcije i saradnik opozicionog lista Narod (1907).

Za vrijeme aneksione krize 1908. izbjegao je u Italiju. U bosanski sabor za poslanika je bio izabran 1910. Po izbijanju rata 1914. je uhapšen, odveden u taoce, potom mobilisan i kao vojnik poslan u Mađarsku. Teško bolestan vratio se u Mostar 1917. godine.

Svetozar Ćorović umro je u Mostaru 17. aprila 1919. godine. Umro je od bolesti koju je dobio u austrijskim logorima i internacijama, u kojima je proveo prve tri godine Prvog svjetskog rata. Njegov brat je Vladimir Ćorović, srpski istoričar.

Pisao je mnogo: objavio je desetak knjiga pripovjedaka, skoro isto toliko romana i nekoliko drama. Od pojedinačnih djela izdvajaju se romani Majčina sultanija (1906) s neobičnim likom palanačke kaćiperke u središtu, Stojan Mutikaša (1907), gdje je ispričana istorija čovjeka koji od siromašna seoskog dječaka postaje velik trgovac, zelenaš i poganac, i Jarani (1911), u kojima je prikazan muslimanski živalj Hercegovine u nemirna vremena uoči prestanka turske vlasti. Ćorović je vješt pripovjedač, piše lako i brzo, njegovo je pripovijedanje jednostavno i prirodno, kompozicija kako u kratkim tako i u dužim formama spretna, motivi dobro odabrani, radnja sigurno vođena.

Ćorovićeva sabrana dela su obavjljena u deset tomova.

Njegova najpoznatija djela su: Ženidba Pere Karantana (1905), Majčina sultanija (1906), Stojan Mutikaša (1907), U ćelijama (1908), U mraku (1909), Jarani (1911), Zulumćar (1913), Kao vihor (1918); pripovijetke (Bogojavljenska noć, Prijatelji, Pod pećinama, Na vodi, Na Vaskrs) i najzad nekoliko pozorišnih komada: dvije šaljive igre Poremećen plan i Izdaje stan pod kiriju (1899) i aktovke On, Adembeg, Ptice u kavezu i Povratak.


Svetozar Ćorović
Među svojima
roman
Srpska književna zadruga 156

Među svojima

Ljubomir NenadovićO CrnogorcimaPisma sa Cetinja 1878. godine.*Knjiga "O Crnogorcima" Ljubomira P. Nenadovića jedno je od najzanimljivijih i najživopisnijih dela ovog poznatog srpskog putopisca i književnika. Napisana u formi pisama sa Cetinja iz 1878. godine, knjiga ne donosi klasičan geografski ili istorijski prikaz Crne Gore, već se pre svega fokusira na karakter, mentalitet i moralne vrednosti njenog naroda. Nenadović sa divljenjem i poštovanjem oslikava Crnogorce kao hrabre, ponosne i slobodoljubive ljude, nepokolebljive u odbrani svoje časti i otadžbine, ali i duboko ukorenjene u patrijarhalnom moralu i narodnim običajima. Ono što ovu knjigu čini posebnom jeste autorova sposobnost da kroz anegdote, opise susreta i razgovore sa Crnogorcima iznese njihovu suštinsku filozofiju života. Čojstvo i obraz su dve ključne vrednosti koje Nenadović ističe kao osnovne odlike crnogorskog naroda – osećaj za pravdu, poštovanje datog obećanja i spremnost na žrtvu u ime viših ideala prožimaju njegovu sliku ovog krševitog, ali ponosnog prostora. Kroz priče o junaštvu, gostoprimstvu i međuljudskim odnosima, Nenadović uspeva da uhvati duh jedne nacije koja se, iako mala, ističe po neustrašivosti i nepokolebljivosti. Pored idealizacije, knjiga pruža i sociološki uvid u svakodnevni život Crnogoraca u drugoj polovini 19. veka, ukazujući na njihovu jednostavnost, ali i složenost međusobnih odnosa, pravila časti i hijerarhije unutar zajednice. Nenadović kroz svoju neposrednu, pripovedačku prozu omogućava savremenom čitaocu da ne samo upozna istorijske vrednosti ovog naroda, već i da bolje razume neke savremene društvene i kulturne aspekte Crne Gore. "O Crnogorcima" je ne samo putopis već i antropološka studija, priča o ljudima koji su vekovima oblikovani surovim uslovima, ali su iz njih izašli kao nepokolebljivi borci za slobodu i dostojanstvo. Ova knjiga je nezaobilazno štivo za sve koji žele da steknu dublji uvid u crnogorski nacionalni karakter, tradiciju i neprolazne vrednosti koje i danas definišu ovaj narod.Crna Gora je veličanstvene prirode, dušu dala za putopisca. Ljubomir P. Nenadovića nije opisivao Crnu Goru već Crnogorce, davši im dušu. Od časa kad je od Đura Cerovića čuo: „Nije to po ovim mrtvim stijenama, nego po srpskom imenu i jeziku, mi smo svi braća, zemljaci, ma đe življeli.” Svaki Crnogorac bio mu je drug, kad se na Cetinju svaki Srbin namernik dočekivao raširenih ruku i poslovičnim pozdravom: „Pravom Srbinu svaki je Srbin mio.”„Putnici koji pišu svoja putovanja obično najviše govore ? sebi.” - zapisao je Ljuba Nenadović, koji je ponajmanje pisao ? sebi, a u ovom spisu je najviše pisao ? Crnogorcima kao ? najlepšem i najčasnijem srpskom soju i ne pomišljajući da će se ikada neki potomci istih odricati i časti, samo da ne budu Crnogorci koji su i Srbi.Boraveći u Crnoj Gori i opisujući Crnogorce u časno ratno vreme 1878. godine, Ljuba Nenadović je izdigao Crnu Goru, u Pijemont srpstva. Nema ni lepšeg ni dirljivijeg opisa Crnogoraca do današnjeg dana. Današnji događaji ne bi trebali da umanje Nenadovićevu apoteozu. Na-dajmo se da ona neće postati nostalgija sa obe strane.

O Crnogorcima

Ljubomir Nenadović
O Crnogorcima
Pisma sa Cetinja 1878. godine.
*
Knjiga "O Crnogorcima" Ljubomira P. Nenadovića jedno je od najzanimljivijih i najživopisnijih dela ovog poznatog srpskog putopisca i književnika. Napisana u formi pisama sa Cetinja iz 1878. godine, knjiga ne donosi klasičan geografski ili istorijski prikaz Crne Gore, već se pre svega fokusira na karakter, mentalitet i moralne vrednosti njenog naroda. Nenadović sa divljenjem i poštovanjem oslikava Crnogorce kao hrabre, ponosne i slobodoljubive ljude, nepokolebljive u odbrani svoje časti i otadžbine, ali i duboko ukorenjene u patrijarhalnom moralu i narodnim običajima.

Ono što ovu knjigu čini posebnom jeste autorova sposobnost da kroz anegdote, opise susreta i razgovore sa Crnogorcima iznese njihovu suštinsku filozofiju života. Čojstvo i obraz su dve ključne vrednosti koje Nenadović ističe kao osnovne odlike crnogorskog naroda – osećaj za pravdu, poštovanje datog obećanja i spremnost na žrtvu u ime viših ideala prožimaju njegovu sliku ovog krševitog, ali ponosnog prostora. Kroz priče o junaštvu, gostoprimstvu i međuljudskim odnosima, Nenadović uspeva da uhvati duh jedne nacije koja se, iako mala, ističe po neustrašivosti i nepokolebljivosti.

Pored idealizacije, knjiga pruža i sociološki uvid u svakodnevni život Crnogoraca u drugoj polovini 19. veka, ukazujući na njihovu jednostavnost, ali i složenost međusobnih odnosa, pravila časti i hijerarhije unutar zajednice. Nenadović kroz svoju neposrednu, pripovedačku prozu omogućava savremenom čitaocu da ne samo upozna istorijske vrednosti ovog naroda, već i da bolje razume neke savremene društvene i kulturne aspekte Crne Gore. "O Crnogorcima" je ne samo putopis već i antropološka studija, priča o ljudima koji su vekovima oblikovani surovim uslovima, ali su iz njih izašli kao nepokolebljivi borci za slobodu i dostojanstvo. Ova knjiga je nezaobilazno štivo za sve koji žele da steknu dublji uvid u crnogorski nacionalni karakter, tradiciju i neprolazne vrednosti koje i danas definišu ovaj narod.
Crna Gora je veličanstvene prirode, dušu dala za putopisca. Ljubomir P. Nenadovića nije opisivao Crnu Goru već Crnogorce, davši im dušu. Od časa kad je od Đura Cerovića čuo: „Nije to po ovim mrtvim stijenama, nego po srpskom imenu i jeziku, mi smo svi braća, zemljaci, ma đe življeli.” Svaki Crnogorac bio mu je drug, kad se na Cetinju svaki Srbin namernik dočekivao raširenih ruku i poslovičnim pozdravom: „Pravom Srbinu svaki je Srbin mio.”
„Putnici koji pišu svoja putovanja obično najviše govore ? sebi.” - zapisao je Ljuba Nenadović, koji je ponajmanje pisao ? sebi, a u ovom spisu je najviše pisao ? Crnogorcima kao ? najlepšem i najčasnijem srpskom soju i ne pomišljajući da će se ikada neki potomci istih odricati i časti, samo da ne budu Crnogorci koji su i Srbi.
Boraveći u Crnoj Gori i opisujući Crnogorce u časno ratno vreme 1878. godine, Ljuba Nenadović je izdigao Crnu Goru, u Pijemont srpstva. Nema ni lepšeg ni dirljivijeg opisa Crnogoraca do današnjeg dana. Današnji događaji ne bi trebali da umanje Nenadovićevu apoteozu. Na-dajmo se da ona neće postati nostalgija sa obe strane.


Ljubomir Nenadović
O Crnogorcima
Pisma sa Cetinja 1878. godine.

Ričard GordonDoktor u kući*Doctor in the House (srpskohrvatski: Doktor u kući) je britanska filmska komedija snimljena 1954. godine u režiji Ralpha Thomasa. Temelji se na istoimenom romanu Richard Gordona, koji je također sudjelovao u pisanju scenarija. Protagonist, koga tumači Dirk Bogarde, je Simon Sparrow, mladi student medicine, a radnja kroz niz vinjeta prazi niz komičnih pustolovina tokom školovanja u fiktivnoj londonskoj klinici. Doctor in the House je doživio veliki uspjeh, a od Bogardea učinio jednom od najvećih zvijezda tadašnje britanske kinematografije. Godine 1955. je snimljen nastavak pod naslovom Doctor at Sea, odnosno naslov iz filmske serije koja će se snimati sve do 1966. godine.

Doktor u kuci

Ričard Gordon
Doktor u kući
*
Doctor in the House (srpskohrvatski: Doktor u kući) je britanska filmska komedija snimljena 1954. godine u režiji Ralpha Thomasa. Temelji se na istoimenom romanu Richard Gordona, koji je također sudjelovao u pisanju scenarija. Protagonist, koga tumači Dirk Bogarde, je Simon Sparrow, mladi student medicine, a radnja kroz niz vinjeta prazi niz komičnih pustolovina tokom školovanja u fiktivnoj londonskoj klinici. Doctor in the House je doživio veliki uspjeh, a od Bogardea učinio jednom od najvećih zvijezda tadašnje britanske kinematografije. Godine 1955. je snimljen nastavak pod naslovom Doctor at Sea, odnosno naslov iz filmske serije koja će se snimati sve do 1966. godine.


Doktor u kući

Joža HorvatCrvena lisica*Tema romana, lov na jelene, samo je podloga za progovaranje o ožiljcima ratnih razaranja na ljuskoj psihi, te na poslijetku donosi snažnu antiratnu poruku. Josip (Joža) Horvat (Kotoriba, 10. ožujka 1915. – Zagreb, 26. listopada 2012.), jugoslavenski i hrvatski književnik. Pisanjem se počeo baviti još prije drugog svjetskog rata, a u njemu je sudjelovao kao partizan. Ta su mu iskustva poslije poslužila za roman Mačak pod šljemom koji je čak dva puta ekraniziran - kao igrani film s Pavlom Vujisićem i kao TV-serija s Miodragom Krivokapićem u naslovnoj ulozi. 1950-ih je došao u nemilost tadašnjih vlasti kao scenarist filma Ciguli-miguli, ali je postepeno rehabilitiran te je 1960-ih poduzeo veliki put jedrilicom oko svijeta na temelju koga je napisao knjigu Besa, jedan od najpopularnijih putopisa u hrvatskoj književnosti.

Crvena lisica

Joža Horvat
Crvena lisica
*
Tema romana, lov na jelene, samo je podloga za progovaranje o ožiljcima ratnih razaranja na ljuskoj psihi, te na poslijetku donosi snažnu antiratnu poruku.

Josip (Joža) Horvat (Kotoriba, 10. ožujka 1915. – Zagreb, 26. listopada 2012.), jugoslavenski i hrvatski književnik. Pisanjem se počeo baviti još prije drugog svjetskog rata, a u njemu je sudjelovao kao partizan. Ta su mu iskustva poslije poslužila za roman Mačak pod šljemom koji je čak dva puta ekraniziran - kao igrani film s Pavlom Vujisićem i kao TV-serija s Miodragom Krivokapićem u naslovnoj ulozi. 1950-ih je došao u nemilost tadašnjih vlasti kao scenarist filma Ciguli-miguli, ali je postepeno rehabilitiran te je 1960-ih poduzeo veliki put jedrilicom oko svijeta na temelju koga je napisao knjigu Besa, jedan od najpopularnijih putopisa u hrvatskoj književnosti.


Žoze SaramagoGodina smrti Rikarda ReišaNovostI - Beograd2004*Izdanje Novosti Beograd 2004 , biblioteka Milenijum, tvrd povez, zaštitni omot , ćirilica, format 12,5 x 21 cm , 446 strana, dobro ocuvana Rikardo Reiš, portugalski lekar i pesnik koji se 1936. godine vraća iz progonstva u Brazilu, otkriva izmenjeno lice Lisabona punog tajni, gde se prepliću san i java, mit i istorija, vizije budućnosti i magija svakodnevice. On provodi najviše vremena sa duhom Fernanda Pesoe, koji posle smrti, u tom vidu, mora provesti na Zemlji devet meseci, isto koliko svaki čovek provodi na Zemlji i pre svog rođenja. Pre nego što će sa pesnikom napustiti ovaj svet, glavni junak pomoći će čitaocu da iz posebnog ugla upozna Lisabon, njegove široke avenije i uske meandre beskrajnih i bezbrojnih uličica, siromaštvo njegovih građana, oronulost samotnih brodova u luci i melanholiju neprestane magle i kiše što najavljuju sumrak Evrope. „Malo je dela u svetskoj literaturi takve estetske i stilske prefinjenosti, kao i istančanog osećanja tragičnosti života, kao što je roman Godina smrti Rikarda Reiša. Saramago koristi činjenicu da je najveći pesnik portugalskog jezika Fernando Pesoa (1888–1935) potpisivao svoje pesme različitim imenima i stvorio čitavu porodicu svojih bližih i daljih duhovnih srodnika – heteronima – koje je ’zadužio’ da u pesničkoj formi odgovore na najbitnija pitanja ljudske egzistencije. Jedan od njih, Rikardo Reiš, neposredno nakon Pesoine smrti pokušava nemoguće – da živi život umrlog pesnika. Oko takvog neverovatnog zapleta Saramago gradi roman koji je sav istkan od paradoksa...“– Jasmina Nešković „Saramago nas uvodi u jedinstveni lavirint u kome se mešaju ’privid stvarnosti i istina privida’.“– Le Monde „Tri neponovljiva i neodoljiva lika – dve žene i jedan duh mrtvog pesnika – upliću se u novi život Rikarda Reiša i čine okosnicu radnje ovog fascinantnog romana.“ – The New York Times

Godina smrti Rikarda Reisa

Žoze Saramago
Godina smrti Rikarda Reiša
NovostI - Beograd
2004
*
Izdanje Novosti Beograd 2004 , biblioteka Milenijum, tvrd povez, zaštitni omot , ćirilica, format 12,5 x 21 cm , 446 strana, dobro ocuvana

Rikardo Reiš, portugalski lekar i pesnik koji se 1936. godine vraća iz progonstva u Brazilu, otkriva izmenjeno lice Lisabona punog tajni, gde se prepliću san i java, mit i istorija, vizije budućnosti i magija svakodnevice. On provodi najviše vremena sa duhom Fernanda Pesoe, koji posle smrti, u tom vidu, mora provesti na Zemlji devet meseci, isto koliko svaki čovek provodi na Zemlji i pre svog rođenja. Pre nego što će sa pesnikom napustiti ovaj svet, glavni junak pomoći će čitaocu da iz posebnog ugla upozna Lisabon, njegove široke avenije i uske meandre beskrajnih i bezbrojnih uličica, siromaštvo njegovih građana, oronulost samotnih brodova u luci i melanholiju neprestane magle i kiše što najavljuju sumrak Evrope.

„Malo je dela u svetskoj literaturi takve estetske i stilske prefinjenosti, kao i istančanog osećanja tragičnosti života, kao što je roman Godina smrti Rikarda Reiša. Saramago koristi činjenicu da je najveći pesnik portugalskog jezika Fernando Pesoa (1888–1935) potpisivao svoje pesme različitim imenima i stvorio čitavu porodicu svojih bližih i daljih duhovnih srodnika – heteronima – koje je ’zadužio’ da u pesničkoj formi odgovore na najbitnija pitanja ljudske egzistencije. Jedan od njih, Rikardo Reiš, neposredno nakon Pesoine smrti pokušava nemoguće – da živi život umrlog pesnika. Oko takvog neverovatnog zapleta Saramago gradi roman koji je sav istkan od paradoksa...“
– Jasmina Nešković

„Saramago nas uvodi u jedinstveni lavirint u kome se mešaju ’privid stvarnosti i istina privida’.“
– Le Monde

„Tri neponovljiva i neodoljiva lika – dve žene i jedan duh mrtvog pesnika – upliću se u novi život Rikarda Reiša i čine okosnicu radnje ovog fascinantnog romana.“ 
– The New York Times


Žoze Saramago
Godina smrti Rikarda Reiša
NovostI - Beograd
2004

Godina smrti Rikarda Reiša

Boris Suvarin Boris SouvarineSTALJIN*Boris Suvarin (rođen kao Boris Konstantinovič Lifšic , 1. novembar 1895. – 1. novembar 1984.), takođe poznat kao Varin , bio je francuski marksista , komunistički aktivista, esejista i novinar.Njegov nekonformizam i rana kritika Staljina doveli su do toga da se odvoji od stranke 1924. godine. U decenijama koje su usledile, Suvarin je nastavio da objavljuje radove kao vodeći sovjetolog i antistaljinista . Takođe je bio osnivač Instituta za društvenu istoriju i autor, istoričar, izdavač i novinarPisac ove knjige Boris Souvarine jedan je od osnivača Komunističke partije Francuske. Živeći u SSSR-u kao sekretar Kominterne surađivao je s Lenjinom, Trockim, Zinovjevim, Buharinom, Radekom i drugima iz stare garde boljševika i vođa svjetskog komunističkog pokreta. Djelo se zasniva na Souvarinovim osobnim iskustvima kao i na prikupljenom nizu dokumenata koji su cirkulirali u SSSR-u dvadesetih godina, a kasnije su postali nepristupačni. Knjiga je od prvog izdanja 1935., više puta dopunjavana, nakon rata detaljima iz Staljinova života, a 1984. najnovijim istraživanjima, pa tako možemo smatrati da je pisana gotovo pola stoljeća. Sadrži golemo faktografsko bogatstvo i prva je velika studija o Staljinu kao vlastodršcu i o metodama staljinističke vladavine, pisana u doba kada je još bio slavljen kao karizmatički genije. Posebnu pažnju Souvarine posvećuje odnosu Staljina prema Lenjinu i Trockome. U tim odnosima, kao i u pogledu podataka iz Staljinova života, čak i poznavaoce ove teme iznenadit će novi podaci zasnovani na vjerodostojnim izvorima.

STALJIN

Boris Suvarin 
Boris Souvarine
STALJIN
*
Boris Suvarin (rođen kao Boris Konstantinovič Lifšic , 1. novembar 1895. – 1. novembar 1984.), takođe poznat kao Varin , bio je francuski marksista , komunistički aktivista, esejista i novinar.
Njegov nekonformizam i rana kritika Staljina doveli su do toga da se odvoji od stranke 1924. godine. U decenijama koje su usledile, Suvarin je nastavio da objavljuje radove kao vodeći sovjetolog i antistaljinista . Takođe je bio osnivač Instituta za društvenu istoriju i autor, istoričar, izdavač i novinar
Pisac ove knjige Boris Souvarine jedan je od osnivača Komunističke partije Francuske. Živeći u SSSR-u kao sekretar Kominterne surađivao je s Lenjinom, Trockim, Zinovjevim, Buharinom, Radekom i drugima iz stare garde boljševika i vođa svjetskog komunističkog pokreta. Djelo se zasniva na Souvarinovim osobnim iskustvima kao i na prikupljenom nizu dokumenata koji su cirkulirali u SSSR-u dvadesetih godina, a kasnije su postali nepristupačni. Knjiga je od prvog izdanja 1935., više puta dopunjavana, nakon rata detaljima iz Staljinova života, a 1984. najnovijim istraživanjima, pa tako možemo smatrati da je pisana gotovo pola stoljeća. Sadrži golemo faktografsko bogatstvo i prva je velika studija o Staljinu kao vlastodršcu i o metodama staljinističke vladavine, pisana u doba kada je još bio slavljen kao karizmatički genije. Posebnu pažnju Souvarine posvećuje odnosu Staljina prema Lenjinu i Trockome. U tim odnosima, kao i u pogledu podataka iz Staljinova života, čak i poznavaoce ove teme iznenadit će novi podaci zasnovani na vjerodostojnim izvorima.


BEOGRADSKA OPERACIJA20. OKTOBAR 1944drugo izdanjeInstitut za vojnu istoriju SSSR - JNA*Beogradska operacija (ili Beogradska ofanziva) predstavlja jednu od najvećih i najznačajnijih bitaka na Balkanu u Drugom svetskom ratu. Operacija je trajala od 12. do 20. oktobra 1944. godine i predstavljala je deo opsežnog operativnog plana Trećeg ukrajinskog fronta Crvene armije i Prve armijske grupe NOV i POJ, nadovezujući se bez zastoja na operacije u istočnoj Srbiji i nastavljajući se gonjenjem neprijatelja kroz Srem. Združene jedinice NOV i POJ i Crvene armije nanele su u ovoj operaciji nemačkoj Grupi armija Srbija težak poraz, oslobodile Beograd, glavni grad Jugoslavije i veliki deo Srbije.

BEOGRADSKA OPERACIJA 1944

BEOGRADSKA OPERACIJA
20. OKTOBAR 1944
drugo izdanje
Institut za vojnu istoriju SSSR - JNA
*
Beogradska operacija (ili Beogradska ofanziva) predstavlja jednu od najvećih i najznačajnijih bitaka na Balkanu u Drugom svetskom ratu. Operacija je trajala od 12. do 20. oktobra 1944. godine i predstavljala je deo opsežnog operativnog plana Trećeg ukrajinskog fronta Crvene armije i Prve armijske grupe NOV i POJ, nadovezujući se bez zastoja na operacije u istočnoj Srbiji i nastavljajući se gonjenjem neprijatelja kroz Srem. Združene jedinice NOV i POJ i Crvene armije nanele su u ovoj operaciji nemačkoj Grupi armija Srbija težak poraz, oslobodile Beograd, glavni grad Jugoslavije i veliki deo Srbije.


BEOGRADSKA OPERACIJA
20. OKTOBAR 1944
Institut za vojnu istoriju SSSR - JNA

Svetlana Velmar JankovićLagum*„Ovaj klasik savremene srpske književnosti smatra se nekom vrstom nacionalnog Doktora Živaga.“ – PhoebusLagum je turska reč i označava mračan podzemni hodnik, tunel bez svetlosti. Beogradska tvrđava Kalemegdan bila je poznata po lagumima koji su, kaže legenda, vodili i ispod reke Save i spasli život mnogom beguncu mada je i mnogi zatvorenik izgubio svoj život u kalemegdanskim lagumima.Lagum je mesto tame.Roman prati golgotu jedne beogradske porodice u dramatičnim danima tokom nemačke okupacije u Drugom svetskom ratu i neposredno posle oslobođenja zemlje i dolaska komunista na vlast. U Lagumu se snažno i umetnički ubedljivo tematizuje propadanje građanske Srbije, izvitopereni moral, pogled na svet, pa i jezik u vremenima ideološke zaslepljenosti, prividne jednakosti i pobedničke pravde. Prvi put u posleratnom periodu u srpskoj književnosti progovara se o tami i zlu koji prate lomove velikih društvenih preokreta i prevrata, kakav je usledio u Jugoslaviji posle 1945. godine. „Ako je tačna tvrdnja da razumevanje, a potom i vrednovanje književnog dela ima za pretpostavku uvid u jezičkooblikovne, sadržinske i književno-kontekstualne momente posmatranog dela, onda upravo srećna izbalansiranost tih momenata u romanu Lagum vodi zaključku da je reč o događaju u srpskoj prozi.“ – Mihajlo Pantić„Knjiga moćna, očajnička i mučenička, onakva kakvu svaki narod stvori jednom u pola veka.“ – Le Figaro magazine*У роману Лагум, несумњиво најпознатијем прозном остварењу српске књижевности последњих деценија XX века о распаду грађанског света пред налетом идеологије комунизма, Светлана Велмар-Јанковић за предмет своје романескне приче узима историјска и морална искушења кроз која је српска грађанска класа пролазила у току немачке окупације и у време доласка комуниста на власт по завршетку Другог светског рата. Роман прати судбину познате београдске породице и њено безуспешно опирање репресивним политичким околностима која јој је наметнула историја.

Lagum

Svetlana Velmar Janković
Lagum
*
„Ovaj klasik savremene srpske književnosti smatra se nekom vrstom nacionalnog Doktora Živaga.“ 
– Phoebus
Lagum je turska reč i označava mračan podzemni hodnik, tunel bez svetlosti. Beogradska tvrđava Kalemegdan bila je poznata po lagumima koji su, kaže legenda, vodili i ispod reke Save i spasli život mnogom beguncu mada je i mnogi zatvorenik izgubio svoj život u kalemegdanskim lagumima.
Lagum je mesto tame.
Roman prati golgotu jedne beogradske porodice u dramatičnim danima tokom nemačke okupacije u Drugom svetskom ratu i neposredno posle oslobođenja zemlje i dolaska komunista na vlast. U Lagumu se snažno i umetnički ubedljivo tematizuje propadanje građanske Srbije, izvitopereni moral, pogled na svet, pa i jezik u vremenima ideološke zaslepljenosti, prividne jednakosti i pobedničke pravde. Prvi put u posleratnom periodu u srpskoj književnosti progovara se o tami i zlu koji prate lomove velikih društvenih preokreta i prevrata, kakav je usledio u Jugoslaviji posle 1945. godine. 
„Ako je tačna tvrdnja da razumevanje, a potom i vrednovanje književnog dela ima za pretpostavku uvid u jezičkooblikovne, sadržinske i književno-kontekstualne momente posmatranog dela, onda upravo srećna izbalansiranost tih momenata u romanu Lagum vodi zaključku da je reč o događaju u srpskoj prozi.“ 
– Mihajlo Pantić
„Knjiga moćna, očajnička i mučenička, onakva kakvu svaki narod stvori jednom u pola veka.“ 
– Le Figaro magazine
*
У роману Лагум, несумњиво најпознатијем прозном остварењу српске књижевности последњих деценија XX века о распаду грађанског света пред налетом идеологије комунизма, Светлана Велмар-Јанковић за предмет своје романескне приче узима историјска и морална искушења кроз која је српска грађанска класа пролазила у току немачке окупације и у време доласка комуниста на власт по завршетку Другог светског рата. Роман прати судбину познате београдске породице и њено безуспешно опирање репресивним политичким околностима која јој је наметнула историја.


Danilo NikolićKraljica zabaveNarodna knjigaNeobična ljubavna priča i pokušaj da se kroz sudbine ljudi sa Kosova i Metohije osvetli jedno dramatićno vreme. I ovaj roman pokazuje da je Danilo Nikolić pisac koji posebno vešto ulazi u unutarnje svetove svojih junaka i pokazuje iz čega se ispredaju njihove tragične sudbine.Danilo Nikolić (Split, 2. februar 1926 — Beograd, 6. februar 2016) bio je srpski književnik. On je jedan od najznačajnijih pripovedača i romanopisaca srpske književnosti druge polovine 20. veka, čije su knjige višestruko nagrađivane književnim nagradama. Njegov legat nalazi se u Udruženju za kulturu, umetnost i međunarodnu saradnju „Adligat” u Beogradu.

Kraljica zabave

Danilo Nikolić
Kraljica zabave
Narodna knjiga
Neobična ljubavna priča i pokušaj da se kroz sudbine ljudi sa Kosova i Metohije osvetli jedno dramatićno vreme. I ovaj roman pokazuje da je Danilo Nikolić pisac koji posebno vešto ulazi u unutarnje svetove svojih junaka i pokazuje iz čega se ispredaju njihove tragične sudbine.
Danilo Nikolić (Split, 2. februar 1926 — Beograd, 6. februar 2016) bio je srpski književnik. On je jedan od najznačajnijih pripovedača i romanopisaca srpske književnosti druge polovine 20. veka, čije su knjige višestruko nagrađivane književnim nagradama. Njegov legat nalazi se u Udruženju za kulturu, umetnost i međunarodnu saradnju „Adligat” u Beogradu.



Danilo Nikolić
Kraljica zabave
Narodna knjiga

Istraži sve knjige

Antikvarne knjige, retka izdanja i polovne knjige po najpovoljnijim cenama u Srbiji. Istražite našu bogatu kolekciju starih knjiga - od srpskih klasika, istorijskih dela i književnih remek-dela do retkih primeraka za kolekcionare. Staraknjiga - vaša online antikvarna knjižara od 2008.